tabulas.com

Ito ay isinulat ni Sir Rene pagkatapos niyang
maglecture sa LIRA noong Oktubre. Bisitahin ang
kanyang blog para sa iba pa niyang akda.
www.renevillanueva. blogspot. com

TUESDAY, OCTOBER 23, 2007
Hindi Kailangan ang Manunulat
Galing ako sa isang panayam noong Linggo na dinaluhan
ng mga nagsisimulang makata at nag-aambisyong maging
manunulat. Gaya ng dapat asahan, salamin ng
ekspektasyon ang mga mata nila. Sigurado sa
pagkakahawak sa bolpen ang mga kamay nila at bawat isa
ay matamang nakahanda na magtala ng anomang payo na
magagamit nila sa mahaba-habang landas ng pangangatha.

Ngunit, tulad ng dati, hindi ko napigilan ang sarili
ko at muli ko na namang pinairal ang walang-pusong
ako. Nang umagang iyon, walang pangimi kong tinigpas
ang mga pangarap nila at ang mga bituing nakasungaw sa
kanilang balintataw ay hinablot ko pababa upang
mahulog at mabasag. Binigo ko sila sa kanilang
inaasahan.

Sinabi ko sa kanila ang totoo: na hindi kailangan ng
lipunan ang manunulat, na walang kahit sinong
nangangailangan sa manunulat.

Hindi kailangan ng lipunan o ninoman ang manunulat
dahil walang silbi ang pagmamanunulat.

Walang praktikal na buting naidudulot sa isang
komunindad ang manunulat. Hindi ito napakikinabangan
tulad ng paglalatero, dentista, abogado o kahit
pagiging ama o ina ng isang tahanan.

Kung iisipin, ano ba talaga ang silbi ng isang
manunulat, na hindi kayang gawin ninoman sa lipunan?
Walang anoman.

Karaniwan, iniisip nating ang manunulat ay tagalikha
ng pangarap para sa ating lahi. Sila ang may bokasyon
para managinip para sa lahat. Pero hindi natin
kailangan ang manunulat para magkaroon ng pangarap.
Hindi monopolyo ng manunulat ang kakayahang managinip.

Bawat isang indibidwal ay may kakayahang masiyahan o
di-masiyahan sa mga bagay sa kanyang paligid. At dito
nagmumula ang pangarap at panaginip.

At ang pagkakaroon ng kakayahang mangangarap, ang
kakayahang mag-isip ng mas magandang posibilidad ay
kakayahan ng bawat tao. Kahit Juan o Pedro ay puwedeng
magmithi ng mas mabuti kaysa kasalukuyang kalagayan o
kairalan.

Kung gayon, walang natatanging silbi sa lipunan ang
manunulat.

Nagpunta ako sa UP campus noong Sabado para sa :

1) miting sa opisina ni Tata Raul Funilas para sa yahoogroup na Kamakatahan kaugnay ng binabalak na launching ng Unang Sulyap, ang unang koleksyon ng mga tula mula sa mga miyembro. Nakailang ikot ako ng campus bago natagpuan ang tangggapan na ilang beses na palang inikutan ng jeepney. Nadatnan ko doon si Rose Ydia at si Ka Willie Bongcaron, siyempre si Tata. Pagkakita ko pa lamang sa chapbook ay na-impress na ako sa cover pa lamang. Ang ganda ng pagkaka-layout ni Zig Dulay sa mga obra ni Kuya Sam Gilbang. Mukhang mamahalin ang chapbook na ayaw kong tawaging chapbook dahil isang magandang libro ito na may high quality paper at prints. Ilang sandali ay dumating sa miting sina Kuya Sam na may dalang meryenda kumpleto mula sa pansit hanggang sa pantulak. Nagbiro ako na ang sarap palang makasama sa miting si Kuya Sam. Dumating din si Kyo Zapanta na seksing-seksi ngayon. Bakas sa mata ng mga dumalo ang tuwa sa kinalabasan ng pagpapagod ng mga moderators sa pangunguna siyempre ni Tata Raul. Nais sana naming i-set ang date para sa formal launching ng libro subalit dahil sa gahol na sa panahon, (karamihan sa mga members ay may mga personal ng commitment sa mga darating na araw ng Disyembre) ay isinantabi na muna ang launching na maaaring pas-usapan sa susunod na miting. Personal na nagbigay at nagsulat ng mensahe ang mga naroon sa kani-kaniyang kopya ng libro kaya mapalad kaming nagkaroon ng pirma at dedication ng mga umattend na members. Humabol sa miting si Zig Dulay na napakabata pa pala at malayo sa inaasahan ko. Nagpahinga kami sandali pagkatapos ng usapan dahil kailangan naming tumungo sa film showing ng Tribu para sa medical support kay Tata. Inisponsor ito ng LIRA kungsaan officer si Tata at members din si Kuya Sam, Mic Camba at ako at 2006 fellow naman ang karamihan sa mga members ng Kamakatahan tulad nila Kyo, Kuya Willie¸ Me-ann, Rey Tamayo at iba pang di ko matandaan (pasensya).


2) Tumuloy kami sa Film Institute at doon ay napakiusapan ako ng LIRA president na si Bebang na magtakilyero muna dahil dumarating na ang mga estudyante. Hindi naman ako makahindi sa kaniya kahit alam kong nagsisimula na ang okasyon sa UP-ICW para naman sa launching ng LIKHAAN journal. Nagtext ako kay Sir Vim kung anong oras magsisimula para makapagpaalam ako kay Bebang. Text back niya ay mga 7 para safe. Mabuti na lang at sinalo ni Dai, isa pang LIRA member ang pagtatakilyera para makasimple akong umalis. Pagdating ko ng ICW nang 7, tapos na pala ang launching at tinatawag daw ang pangalan ko upang magbasa. Nanghinayang ako, pero ganoon talaga. Bumalik na lamang ako sa Tribu showing dahil nais ko talagang mapanood ito at malaman kung bakit ito pinaguusapan. Satisfied naman ako sa movie dahil napakanatural umarte ng mga tauhan sa pelikula kahit di naman mga kilala. Napakanatural ng eksena sa mga rambulan at maging ang simpleng mga pangyayari sa mga gilid, eskinita ng Tondo. Maganda ang paglalarawan ng pelikula mula sa mata ng isang bata.


3) Pagkatapos ng film, around 9 na siguro iyon ay tumungo kami muli sa ICW para naman sa writers night. Natuwa ako dahil napakarami kong nakitang pamilyar na mukha. Maging ang mga dating kaibigang hindi ko na nakikita ay lumapit at bumati sa akin tulad ni Alex Agena. Nandoon din ang mga kasama kong Performance Poetry trainor sa Baguio na sina Siege Malvar, siya pa talaga ang lumapit sa akin para batiin ako, at si Sir Fer Edilo na may number pala sa programa. Nakigrupo muna ako sandali sa mga 2007 LIRA fellows ( na ang graduation ay sa Dec 11 na) kasama si En at Mao habang di na mabilang ang nalagok na Tanduay at Coke blend. Binati ko din ang ilang mga writers na andun, Si Sir Jun Balde ay napaka-warm kahit kailan sa akin at lagi daw niyang nababasa ang mga tula ko kapag nag-gogoogle siya. Napakasipag ko daw. Si Sir Mike Coroza naman ay nagkuwentong inanyayahan siya noong isang buwan ng aking High School Alma Mater sa Laguna at doon niya nalamang ang pinsan pala niya ay naging adviser ko noong Second Year. Tinapik ako sa balikat ni Sir Rio at ibinulong na tinatawag daw ako para magbasa at saka ko sinabing nagtakilyero muna ako courtesy of Bebang kaya nalate. Kinakantyawan ako ni Sir Vim kung bakit daw di ako nagpe-perform sa mag invitations niya kahit ipinaliwanag ko na sa kaniya noon pa ang problema ko sa opisina. Binati din ako ni Sir Eros Atalia at nagapologize na di daw niya ako nabati sa Komisyon, (nanalo din siya doon). Sumimple na lamang akong umalis nang mga 11 pm na dahil parating na ang sundo ko sa Vinzon’s hall.

Hindi naman siguro kalabisan ito, sabi nga ng kaibigang En Villasis, ito ay parang sex na masarap ikuwento ngunit lilipas din. habang mainit pa eto ang kuwento:

Inilaunch na ang dalawang librong kasama ang mga tula ko. Ang Likhaan Journal of contemporary Phil Literature na ang issue editor ay si Jose Dalisay Jr. at ang unang chapbook ng yahoogroup na Kamakatahan, ang Unang Sulyap.

Ang sabi sa likhaan:

Montesena's Iluminado, the only poetry collection selected, is a display of verbal virtuosity by a writer with a remarkable linguistic repertoire in the national language. The play with, and of, words is "illuminating" which apparently is the spirit behind dynamism in poetic expression and creation. The poet creates couplets in Filipino with ease and insight minus the florid (bulaklakin) and wordy (maligoy) style that characterize the writings especially of beginning writers in Filipino.

Nagulat ako dito, dahil di ko inaasahan na magugustuhan ng mga referees. (at kahit na ano pang intriga ang ikabit sa libro, di ko na lang papansinin para di makaapekto sa pagsusulat.) Basta , natuwa ako dito.

Sa chapbook naman, ito ay kalipunan ng mga tula mula sa mga miyembro na ang tema ay tungkol sa pag-ibig kaya alam kong pupukulin ng puna tungkol sa pagiging cliche o cheesy ng ilang linya ng mga tula ng mga kasama. Ngunit ang malaking pagtatangka na maisulat at mailahad ang tanging damdamin ng pagmamahal ay isang napakagandang adhikain at simulain para sa akin at sa mga kasama. Mabuhay tayo sa Kamakatahan.

Nabasa ko sa Net. pupunta ba naman kaya dito si Angelina? Wait na lang tayo


Filipino Farmers to Angie: We Need You! Josh Grossberg
Mon Dec 10, 7:20 AM ET



Los Angeles (E! Online) - A group of farmers is appealing to Angelina Jolie's mighty heart.

ADVERTISEMENT

The leftist group Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (the Movement of Farmers in the Philippines) has petitioned the United Nations to send its most famous goodwill ambassador to visit the country to survey the plight of refugees displaced from their homes following decades of insurgencies.

In a letter to the the U.N. High Commissioner for Refugees—which routinely dispatches Jolie to refugee camps around the globe—the agrarian group says her presence will highlight the struggles of civilians caught in the crossfire.

More than 160,000 Filipinos have been killed and more than 2 million have been left homeless by twin uprisings that have pitted the Philippine army against communist fighters and Muslim separatists since the late 1960s.

The farmers' leader, Willy Marbella, told reporters on Friday that Jolie could refocus the world's attention on their troubles, especially amid the army's renewed attempt to rid the countryside of guerrillas.

"Since June 2005, we have been asking the chair of the U.N. High Commissioner for Refugees, Antonio Guterres, to look into this and send Angelina Jolie to see the real situation of internally displaced people in the country. Hundreds of people are being forced out of their homes and farms every month," Marbella said.

The long-running conflict has taken a sharp toll on the Philippine economy, as farmers are barely able to sustain themselves.

There was no immediate comment from Jolie's reps regarding the request.

The refugee problem in the developing world has become a principal passion for Jolie, whose humanitarian work has taken her to camps in Cambodia, Ethiopia, Sierra Leone, Tanzania, Pakistan and Iraq.

Jolie recently finished production on Wanted, an adaptation of Mark Millar's graphic novel costarring James McAvoy. She's now filming The Changeling for director Clint Eastwood, a drama about a woman whose kidnapped son—or someone claiming to be—returns home.

Next up, the 32-year-old thesp voices the role of a master tigress in DreamWorks' animated comedy Kung-Fu Panda, due out next June. She's also set to headline a feature film version of the Ayn Rand classic Atlas Shrugged.

Despite the heavy workload, Jolie has been able to take some time off.

On Saturday, she and Brad Pitt turned joined fellow celebs Bruce Willis, Gwen Stefani, Denzel Washington, Jude Law, David Beckham and Tiger Woods in Las Vegas to watch Floyd Mayweather knock out British boxer Ricky Hatton in the 10th round to win the Welterweight World Championship.

Krismas Reyunyon

Ni Francisco Arias Montesena







Madalas kapag Pasko

ay ayaw kong lumabas.

Kay-daming alaalang nakahilera

at ibinibilad sa bumbunan kong ngayon

ay kinokoronahan ng maninipis na buhok;

na kahit anong gawin ay di na magawang pakapalin

ng paghagod at mayat mayang pagsusuklay.

Ilang imbitasyon na ba ang tinanggihan ko

upang di nila mabakas

sa aking mukha ang pag-iwas

sa walang katapusan nilang pagtatanong.

Hindi ako naniniwala na hindi malisyoso

ang pangungumusta ng kanilang mga mata,

sa mga tahimik na paguurirat sa di ko pag-aasawa.

Na tila ba kasindagli ang pagsagot

sa tanong ng espiling ng apol

O pagsagot sa namamaltos nang wan plas wan.

Kapag ganito na ang simula ng usapan

para akong pomadang nakadikit noon sa ulo ni Kanuto.

Nanlalagkit ako sa kinauupuan at namamarilong

ang tengang tila walang naririnig na mga tanong.

Sa katotohanan, hinahanap-hanap ko rin silang madalas.

Balita ko nga ay napakarami kong kaklaseng umuwi

galing sa Saudi o sa Amerika dahil sabik din silang makibalita

sa iba pa naming nakaeskwela. Naging abogado daw

ng pulitikong si Senador Kuliling itong si Simon

na noon ay napakamahiyain; Si Elena

na manang na manang kung pumorma

ay may anak na daw ngayong isang-dosena.

Ang bespren ko namang si Enteng

ay may sarili nang babuyan. Namayapa na daw

ang belediktoryang si Simang, kanser daw sa obaryo.

Wala pa ring anak ang magkasintahan

noong sina Dante at Mimay. Kaya may bulung-bulungan

na kinakalantari ni Dante ang may gusto sa kaniyang si Emang,

na malamang sa hindi ay payag na maging kulasisi.

At sa imbitasyon ngayong taon,

marami pang pangalan at pangyayaring lilitaw

at mababalitaan. Nandito pa rin ang Pasko

na walang sawang namamagitan taun-taon.

Nagbibigay ng pagkakataon

para aking maipaliwanag sa kanila

na sa pag-iisa ay maaari ding maging masaya,

Basta may mga alaalang kasa-kasama.

Sulat ni Tatay at Nanay

Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensiyahan. Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan o nakatapon ng sabaw sa hapag-kainan, huwag mo sana akong kagagalitan. Maramdamin ang isang matanda. Nagse-self-pity ako tuwing sisigawan mo ako.

Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko maintindihan ang sinasabi mo, huwag mo naman sana akong sabihan ng bingi, pakiulit na lang ang sinabi mo o pakisulat na lang. Pasensya ka na, anak. Matanda na talaga ako.

Kapag mahina na ang tuhod ko, pagtiyagaan mo sana akong tulungang tumayo, katulad ng pag-aalalay ko sa iyo noong nag-aaral ka pa lamang lumakad.

Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay nagiging makulit at paulit-ulit na parang sirang-plaka. Basta pakinggan mo na lang ako. Huwag mo sana akong pagtatawanan o pagsasawaang pakinggan. Natatandaan mo anak noong bata ka pa? Kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo ‘yung sasabihin, maghapon kang mangungulit hanggang hindi mo nakukuha ang gusto mo. Pinagtiyagaan ko ang kakulitan mo.

Pagpasensiyahan mo na rin sana ang aking amoy. Amoy-matanda, amoy-lupa. Huwag mo sana akong piliting maligo. Mahina na ang katawan ko. Madaling magkasakit kapag nalamigan, huwag mo sana akong pandirihan. Natatandaan mo noong bata ka pa? Pinagtiyagaan kitang habulin sa ilalim ng kama kapag ayaw mong maligo.

Pagpasensiyahan mo sana kung madalas, ako’y masungit, dala na marahil ito ng katandaan. Pagtanda mo, maiintindihan mo rin ako.

Kapag may konti kang panahon, magkuwentuhan naman tayo, kahit sandali lang, inip na ako sa bahay, maghapong nag-iisa. Walang kausap. Alam kong busy ka sa trabaho,

Subalit nais kong malaman mo na sabik na sabik na akong makakuwentuhan ka, kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kuwento ko. Natatandaan mo anak, noong bata ka pa? Pinagtiyagaan kong pakinggan at intindihin ang pautal-utal mong kuwento tungkol sa iyong teddy bear.

At kapag dumating ang sandali na ako’y magkasakit at maratay sa banig ng karamdaman, huwag mo sana akong pagsawaang alagaan. Pagpasensiyahan mo na sana kung ako man ay maihi o madumi sa higaan, pagtiyagaan mo sana akong alagaan sa mga huling sandali ng aking buhay. Tutal hindi na naman ako magtatagal.

Kapag dumating ang sandali ng aking pagpanaw, hawakan mo sana ang aking kamay at bigyan mo ako ng lakas ng loob na harapin ang kamatayan.

At huwag kang mag-alala, kapag kaharap ko na ang Diyos na lumikha, ibubulong ko sa kanya na pagpalain ka sana ... dahil naging mapagmahal ka sa iyong ama’t ina...

Written by Rev. Fr. Ariel F. Robles

CWL Spiritual Director

St. Augustine Parish, Baliuag, Bulacan”