kikomontesena

Sa Iyong Muling Pagbabalik

Panahon ng mga imbi,

bingi at sinungaling,

ng mga luha at hula,

pangako at paglisan,

pagdating at pamamaalam.

Inaanod ang mga salitang

walang laman

ng iyong dilang

madulas sa madalas

na pangugusap.

Gumuguhit ng mga

titik na walang anyo 

ang iyong mga

pangako at mga sumpa

ng kawalang hanggan.

Lumilikha ng alingasngas

ang mga haplos na madalas

bumibiktima sa mahinang

pusong madaling nahahalina

ng tamis ng mga salita.

Hindi magawang mamuhi

ng pusong nasanay

na sa pangako,

tusukin man at bugbugin

ng ‘di mo pagsipot.

Ilang beses mang inanod

ang iyong sumpa,

aasa pa rin ang pandamdam

na babalik ka sa kung saan ka

nagsimulang magmahal.

Babalik ka sa kamay

ng taong nagturo sa ‘yo

ng pag-ibig

kikomontesena

May Babalikan Ang Panahon

Ang nagdaan, inuulit nitong bukas.

Pangitaing sumisilip ang kahapon,

Pagkat ngayo’y ala-alang di tatakas.

Ang oras man, lumalayo, lumilipas.

Sa pagbalik, gunita’y di matatapon.

Ang nagdaan, inuulit nitong bukas.

Bawat dahong nalalaglag, pahimakas,

Itong bukas ay pag-asang matitipon.

Pagkat ngayo’y ala-alang di tatakas.

Ang araw man, di mapansin na lumipas,

Mga bakas, bumubulong na himaton,

Ang panahon maglaho man at mapilas,

May rekwerdong iiwanan sa paglaon,

Pagkat ngayo’y ala-alang di tatakas.

Itong ngayo’y di hihinto, walang kupas,

Ang kahapon, pagbabalik siyang layon.

Ang nagdaan, inuulit nitong bukas,

Pagkat ngayo’y ala-alang di tatakas.

kikomontesena

Nanood ako kagabai ng Fantastic four kasi crush ko si Jessica Alba, ang sexy.

Ok naman sa effects, at kwela ang kulitan ni The Thing at Torch. Kaya lang parang bitin, may kulang pa akong hinahanap.

kikomontesena

Kampay Ng  Mga Anghel

Minsan kang dumaan

nang malagasan ng pakpak.

Umiiyak sa hapdi’t di mapangiti.

Naawa ako at ika’y nilunasan

ng haplos hanggang makaidlip.

Sa iyong paggising

Wala na ako.

Ako naman ang lumipad

at naghanap ng masisilungan.

Kung magtatagpo tayong muli

sa ating pagkampay,

Hangin na lang ang bahala.

kikomontesena

Balitaktakan

Mahirap mabuhay sa mundo ng balitaktakan.

Manood ka ng TV, balitaktakan.

Makinig ka sa radyo, balitaktakan.

Magbasa ka ng diyaryo, balitaktakan.

Sa senado, kongreso, balitaktakan.

Sa bahay, bunganga ng ama at ina mo, balitaktakan.

Sa barberya at tambayan, balitaktakan.

Sa loob ng utak mo, balitaktakan.

Kailan kaya maririnig

Ang pagsiyap ng ibon?

Ang paghuni ng tuko?

Ang lawiswis ng kawayan?

Ang bulong ng hangin?

Kailan kaya maririnig

Ang dasal ng musmos?

Ang kabog ng dibdib?

Babababababababababababa

Lililililililililililililili

Taktaktaktaktak

Taktaktaktak

Kankankan.

Maingay na maingay na ang lahat.

kikomontesena

Kahapon di sinasadya at kaylanman ay di ko gagawin, dahil wala sa natural kong manakit ng damdamin, manginsulto o anuman, 2 taong malapit sa akin ang nasaktan ko ang loob. nagtampo, ng di ko talaga maunawaan ang dahilan. Sa mahigit 30 taong pakipikdigma ko sa buhay, alam ko ng umiwas, alam ko kung kelan susulong, halos alam ko na ang mga galaw ko, pero bakit tila may nasasaktan pa rin ako. Nasa akin na talaga siguro ang kamalian. At muli mabuti pa nga sigurong magbalik na ako sa dating ako, tahimik , mapili. Hindi rin kasi nila alam na doble ang sakit na nararamdaman ko. Masakit malamang nakasakit pala ako ng damdamin. Pasensya. Asahan ninyong isang bagong ako ang tatayo. Mas seryoso. Noon kasi nagpakaseryoso ako, wala naman akong kaibigan, tapos nagpaagos ako sa daloy maraming nakapansin. Nang may makapansin, mayroon ding pumupuna. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. O talagang wala akong lugar sa mundo.

Ang hirap makasakit ng malalapit sa puso.

kikomontesena

ang dahilan ng pagtatampo....

kikomontesena

Pagtatangka sa sestina…

Sa simula ng lakbayin, dinadala

ay hangaring umimbulog, magpasakop

sa pangarap na lamunin ang liwanag.

May kiliti ang pag-ihip nitong hanging

umaangkin sa bakal mang paghahangad.

Mahirap ang pag-abot sa hangad

na pangarap, pinipilit na mabuhay

ang makinang umuungol, kahangina’y

sinusugba, ipu-ipo man ang dala.

Kabuua’y sasalubong sa pagliwanag

nitong langit…sa kaniya papasakop.

Sa dilim man sasalubong sa pagsakop

nitong buwan; eroplanong tanging hangad

ay maglakbay. Ang layuni’y maliwanag:

Matikman ang katayugan nitong buhay.

Pagkatapos, malalasap sayang dala

nang malayang pangangabay sa mahanging

himpapawid. Walang takot magpahangin

nang malakas. Batid niyang sa pagsakop

ng pangarap, lakas-loob ang magdadala

sa paglipad. At kapag ang paghahangad

ay matayog, sakripisyo sa pagbuhay

sa maalab na layuning mapagliwanag

kanyang buhay. Di masilaw ng liwanag

nitong araw ang hangaring magpahangin

nang malakas. Himpapawid ang buhay.

Tanging saksi sa pagtaas…papasakop.

Kahit na di maabot, bituing hangad,

tanging nasa, alapaap ay madala

sa pagbaba. Matayog man ay padadala

sa paghimpil ang naabot na liwanag.

At sa wakas, sa malayang paghahangad,

dampi muli ng maluming ihip-hangin

ang sa lupa ay hahalik at sasakop.

Muli’t muli, eroplano’y mabubuhay.

kikomontesena

Ang Delikadesa Ay Isang Hinog Na Mangga

Ang mangga kapag pinangos

at lumitaw na ang buto,

Pilit pa ring sisipsipin

ang natirang tamis,

at hanggang hindi litaw ang bunot,

di pa rin titigil sa kakasupsop

ang sinumang uhaw pa sa tamis.

Subalit may hiya naman itong patapon

sa basura kung di na mapakinabangan

ni ng mga langgam ang kanyang katamisan.

Ang sa kanya, minsan namang napagsilbihan

ang labi ng takam na mamamayan.

Kaya nga puso ang hugis niya,

dahil alam niya kung kailan magbibigay

at kailan mababatid ang tama.

Yun ang tunay na delikadesa espesyal.

Sana may mawangis sa mangga

sa kanyang pagpapakababa.

kikomontesena

“Don’t English me very high, because my English is very low. I am only elementary education.”              

(Pulis Maynila habang kausap ang kamag-anak ng inarestong batang artista; Philippine Daily Inquirer Magazine 12/31/00)

Laging sinusukat sa wika ang dangal

Kapag katauha’y tangkang mayapakan

Ng mga mataas at dilang kolonyal.

Kahit ang sarili’y walang kabulukan

Dinadaig pa rin ng pambubusabos

Kapag katauha’y tangkang mayapakan.

At kahit kayaning lumaban ng lubos

Kung hindi masugid sa pakikihamok

Dinadaig pa rin ng pambubusabos.

Hindi kailanman dapat magpalugmok

Subalit luluhod at t’yak magagapi 

Kung hindi masugid sa pakikihamok

Kaya’t ipagtanggol ang salita’t lipi

Hindi kailangang tapakan ang ngalan

Subalit luluhod at t’yak magagapi,

Kapag manliliit at panghihinaan;

Laging sinusukat sa wika ang dangal

Hindi kailangang tapakan ang ngalan

Ng mga mataas at dilang kolonyal.

kikomontesena

Isa sa pinakainteresante at nakakatuwang talakayan ang nangyari noong Linggo sa LIRA, performance poetry kasi with the likes of Teo Antonio at Vim Nadera.

Ang galing ng mga tips at isa isang pinabigkas ang mga fellows. Panalo si Mam Anna Bacudio dahil memorize niya ang nakakatawang "Utot ng Dalaga" at syempre ang starlet na si Nanoy. Ibang klase talaga ang laman ng utak nitong batang ito at parang gusto ko ng ampunin at gawing ank-anakan tulad ni Emong. I am wondering ano kaya ang inaalmusal nito, tula at tula pa rin?

Sir Vim ay napakakwela kung magturo at di ka aantukin pag bumanat na ng mga jokes. Pinanood pa kami ng ilang videos ng mga performance contest sa ibang bansa. Doon talagang oinapalakpakan at may captured audience ang poetry at yun ang kulang sa atin. Tama nga siya na ang libro dito sa atin di na binabasa, di tulad ng Harry Potter series na tlagang dinudumog. Dito ang number one ay ang "Bulgar" tabloid na napakababa rin ang publication compared sa Japan. What more pa nga kung libro at poetry books pa na ang tataas ng presyo?

kikomontesena

Sa Kuko ng Lungsod

Di kita napigil sa iyong pangarap,

Tungo mo ay lungsod at doo’y hahanap

Ng kinabukasang sa baryo’y di hitik.

Nangako ka namang ikaw ay babalik

Kuwintas ko’y lungkot habang ika’y wala

Nangangamba akong maglalahong bula

Ang mga pangakong  di mapanghawakan.

Kaylangan kang sundan, lagay mo’y malaman.

Akala ay dagli kitang matutunton

Ngunit ikinubli ng gusali’t muhon

Itong  iyong anyo na di ko na arok

Kinain na yata ng usok at gabok.

Hindi ka makita dito sa liwanag

Nagbakasakaling sa dilim masinag.

Lango na sa ilaw na panay ang galaw,

Di pa rin matanaw, di ka na lumitaw.

Sa mumurahing klab ay aking nilunod,

Ang alalahaning baka di ka masuyod.

Sa malanding tugtog na umalingawngaw

Hubad na babae’y dagliang nagsayaw.

Susong pinalamas, kapalit ay bayad

Sa dagat ng libog, haplos ay banayad.

Lumigid ka sa aki’t tangka mo’y akitin

Puring itinapat, hangad kong dagitin.

Nagtalik ang titig, bumuhos ang lamig

Ikaw na hinanap, ngayon ay kaniig.

Ang donselyang ganda’y lungsod ang sumakmal

At winasak niya, pangarap mong basal.

kikomontesena

Haiku Princess

Kiko, 7/19/05 ( for Angel 24/7)

Hi!

Hi there,

My Haiku princess.

Your words are limited

to your world,

Of nature not gesture,

Of lines not bylines.

Hi!

My Haiku princess.

Just hoping

You wont limit

your words

to reach my world.

kikomontesena

Alaga

Kiko 7/20/05

Hanap ko ang aso kong si Bragudo.

Wala ang mga halik niya

sa paa  pag dumarating ako.

Wala ang pagdila niya

sa mga kamay ko,

wala akong nadatnang kasambahay…kaibigan.

Siguro ay naghahanap na

ng kalampungan

ang aso kong hindi na tuta.

Kaya’t hinayaan na lamang

at uuwi din pag nagutom.

Umidlip na ako’t inasikaso

ang sariling tutang tago sa salawal.

Nangangailangan ng himas ito

upang makatulog ang amo.

Ahhhhhhhhh, sarap ng pagtulog pagkatapos ng…..

Kagat na ang dilim ,

walang Bragudong dumating.

Nang may kumatok na kapitbahay

at nag-alok ng ulam

na bagong luto, umuusok.

Sarap na sarap ako

sa paghimod ng mga buto at laman.

Sinibasib ko ang kaliit- liitang himaymay

ng karneng ang lambot at ang sarap ng pagkakaluto.

Nang makagat ko ang aking dila.

Dumugo kaya’t napamura.

Ang hapdi subalit dahil sa sarap ng pagkain,

tuloy pa rin. Kahit di na makakagat,

lunok lang ng lunok.

Nang gabing iyon di umuwi si Bragudo.

Nasundan pa ng ilang gabing

di pagsipot hanggang sa kung saan

na ako dinala ng paa sa paghahanap.

Siya lamang ang kaibigan ko.

Hanggang maulinigan

sa umpukan ng mga lasenggo

ang kantyawang bakit di ko raw

 nagawang hanapin

sa aking sikmura ang aking alaga.

Napatigagal ako, Si Bragudo,

Nilamon ko ng buong buo.

Wala akong tinira kundi….

 buto.

kikomontesena

Hindi ko na yatang maiiwasang manood ng sine kahit mag-isa kapag 1st showing day.

Upang magpalipas ng trapik at magpatila ng ulan habang naghihintay ng fx sa megamall terminal bound to Antipolo, nanood muna me ng sine. Ang " The Island" ni Ewan McGregor. Its all about clones na exsperiment ng isang agency. Niloloko nila ang mga clones na dadalhin sila sa isang island matapos manalo sa isang lottery na ginagawa on a regular basis. Subalita ng totoo ay papatayin sila dahil oras na nilang dalhin sa sponsor nila o yung Human copy kung saan nangagailangan ng organ o kung anong rason kung bakit pumayag silang magkaroon ng clone.

Subalit ang bida ay nagkaroon ng mumunting hinala sa utak na hindi ang island ang rason. May bumabalik na alaala sa kanya dahil sa infection sa utak na nagpanumbalik sa mga memories ng real peson na pinagkopyahan niya.

at doon nagsimula ang lahat, ang pagtakas aksama ang leading lady at ang pakikipagsapalaran sa mundo ng tao, sa paghaharap nila ng human copy niya.

Maganda ang effects at action scenes. BAgamat hindi na iba ang tema, cloning, nagenjoy ako sa movie dahil di bitin at may touch ng human elements.

Walang karapatan ang sinumang wasakin ang buhay na likha ng Diyos o ng tao.

kikomontesena

"L"
 Kiko , 7/20/05

 Umiwas ka sa tawag ng libog
 Kapag nabaon at nagpatianod
 Tiyak ang iyong pagkalunod

 Dahil mahirap na tumalikod
 Sa sarap ng pagsakyod
 Kaya habang di pa lubog

 Piliting umahon, umusog
 Sa lugar na di matutubog
 Sa kaway nitong libog

kikomontesena

Ang Sabado ng palihan ay nakapagpabuhay na muli sa nababahala kong damdamin. Sa wakas may napapnsin na si rio Alam sa mg atula ko at napansin na rin niya ang kakayahan kong bumuo ng magagandang saknong. Inaasahan ko na na ang pagkacliche ng tula kong isinumite ang magiging unang puna, subalit ayon kay rio alam cliche man siya ay nailarawan ko naman ng mahusay at maliwanag. Ikinumpara pa nga niya kay Julio Madriaga at Ligaya Paraiso sa nobela ni Edgardo Reyes.

At binigyan pa ako ng isang paraan o pangyayari upang di lumabas na cliche ang istorya.

Noong linggo naman ay nakita ko na rin ng personal si Dr. Lumbera, at sa bandangh hapon naman ay si Rogelio Mangahas.

kikomontesena

Hindi ako pumasok ng office noong Thursday, nagkulong ng kwarto at nag-isip. Mabigat pa ang loob sa nakaraang araw na palitan ng diskusyon, at bigla gumaang na lamang ang pakiramdam ko, nanood ng DVD Azumi 2 at nakapasyal sa bahay ng sister ko sa Taytay, nagpakalbo at umuwing magaang ang pakiramdam. Siguro may magandang mangyayari sa mga daraang araw dahil alam ko patapos na ang bagyo.

Naapektuhan din ang trabaho ko pero nahahandle ko naman talaga kaya lang siguro kelangang magpahinga muna. Tatapusin ko ang LIRA sessions dahil di ako ang taong basta sumusuko lamang ng walang magandang laban. At isa pa, nararamdaman ko namang may mangyayari sa akin at sa pangarap ko.

I want to be positive at sana di na ako madepress.